ἀχρειόγελως
ἀχρειόγελως, untimely-laughing
ἀχρειόγελως, ων,
- untimely-laughing, epith. of the Athenians, Cratin. 323, cf. AB 475.
que ríe sin motivo
χαῖρ' ὦ μέγ' ἀχρειόγελως ὅμιλε
ἀχρειό·γελως, ωτος (ὁ, ἡ) qui rit sans motif, comme un sot, Crat. (Héph. 15, 2).
Étym. ἀχρεῖος, γελάω.
ἀχρειόγελως, ὅμιλος, zur Unzeit od. über alberne Dinge lachend, Cratin. bei Hephaest. p. 84 ; vgl. B.A. p. 475.