ἐνδότατος
1 más interior, recóndito
τὰ σπλάγχνα
τὸ ἄδυτον τοῦ ἱεροῦ καὶ ἐνδότατον
τοῖς ἐνδοτάτοις καὶ νοητοῖς τῆς καρδίας ταμείοις
2 ref. una parte del subst. al que acompaña la parte más interior de
Ἀρμενία
ὁ φωτισμὸς τοῦ ἐνδοτάτου ἀνθρώπου
• subst. τὰ ἐνδότατα las partes o zonas más interiores
τὰ ἐνδότατα τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς
τῆς πολεμίας
πνεῦμα ἅγιον ἐν τοῖς ἐνδοτάτοις τῆς ψυχῆς εἰσέρχηται
ἐνδότατος, superl., u. ἐνδότερος, Kompar. zu ἔνδον, innerer, weiter nach innen, nur Sp., wie Hdn. 6.8.1. Häufiger im
• adv., ἐνδοτέρω, ἐνδοτάτω , Sp.; ἐκεῖνον ἐνδοτέρω τῆς χρείας προσηγάγετο, verband ihn sich enger, Plut. Arat. 43 ; συστέλλειν ἑαυτόν, sich mehr einschränken, Cat. mai. 5 ; ἐνδοτάτω στάς Luc. Amor. 16. – Vom Buche, weiter unten, DL. 10.43 ; vgl. Lobeck zu Phryn. p. 11.
• adv., ἐνδοτέρω, ἐνδοτάτω , Sp.; ἐκεῖνον ἐνδοτέρω τῆς χρείας προσηγάγετο, verband ihn sich enger, Plut. Arat. 43 ; συστέλλειν ἑαυτόν, sich mehr einschränken, Cat. mai. 5 ; ἐνδοτάτω στάς Luc. Amor. 16. – Vom Buche, weiter unten, DL. 10.43 ; vgl. Lobeck zu Phryn. p. 11.