ἐπίκλην

ἐπίκλην, Adv.

• by surname, by name, Pl. Sph. 221c; ἐπίκλην ἀιθὴρ καλούμενος Id. Ti. 58d; ἕξεώς τινος ἐ. λεγομένη called after . ., Id. Phlb. 48c; Σαραπίων ἐ. βουκόλος PLips. 6.7 (iv A.D.), cf. Luc. Symp. 6, IG 12(8).529 (Thasos); ὁ τοῦ Αὐγούστου ἐ. λιμήν D.C. 75.16.
• • • 2 nominally, Apollod. 3.13.4.—Prop. acc. from an obsolete nom. ἐπίκλη, = ἐπίκλησις, ἐπωνυμία (Hsch.); ἐπίκλην (acc.) ἔχειν, occurs in Pl. Ti. 38c, IG 14.1018.6.

ἐπίκλην, adv., von ἐπικαλέω abgeleitet ; aber Hesych. erkl. ἐπίκλη durch ἐπίκλησις u. ἐπωνυμία, wofür Ep.adesp. 190 (APP 239) δῶρον Ἀπόλλωνος θεῖον ἔχων ἐπίκλην zu sprechen scheint ; vgl. Plat. Tim. 38c ἐπίκλην ἔχοντα πλανητά, mit der v.l. ἐπίκλησιν ; sonst ἐπίκλην λέγεσθαι, καλεῖσθαι, mit Zunamen benannt, zubenannt werden, Phil. 48c, Tim. 58d ; τοὔνομα ἡ ἀσπαλιευτικ ἡ ἐπίκλην γέγονε Soph. 221c ; Sp., wie ἐς τὸν τοῦ αὐγούστου ἐπίκλην λιμένα DC. 75.16 ; Δίφιλος ὁ Λαβύρινθος ἐπ. Luc. conv. 6. – Dem Namen nach, Apolld. 3.13.4.

ἐπίκλην ἐπικαλέω

• by surname, by name, Plat.