ἐπιτολή

ἐπιτολή, ἡ, (ἐπιτέλλω (B))

• the rising of a star, ἄστρων E. Ph. 1116 (pl.), cf. Archyt.I, Ptol. Alm. 8.4: hence, the season of a starʼs appearance in the heavens, Hp. Aër. 2, Thphr. CP 2.19.4, etc.; Ἀρκτούρου Th. 2.78 (pl.); Κυνός Arist. HA 602a26; τῆς Πλειάδος Plb. 4.37.2; later of the sun or moon, App. BC 5.90, Philostr. VA 6.4 (pl.), Artem. 1.3 (pl.):—as explained by Gem. 13.3, ἐ. = rising (ἀνατολή) of a star as the sun rises or sets (ἐ. ἀληθινή, ἑῴα ἢ ἑσπερία), or just before sunrise or after sunset (ἐ. φαινομένη).
• • • 2 rising of the wind, Palaeph. 17 (pl., s.v.l.); rise or source of a river, or perh.=ἐπιπολή I.1, dub.l. in GDI 5075.52 (Latos).

ἐπιτολή, ἡ (s. ἐπιτέλλω), der Aufgang der Gestirne, im plur. ἄστρων, Eur. Phoen. 1116 ; περὶ ἀρκτούρου ἐπιτολάς, der Spätaufgang, in der Abenddämmerung, Thuc. 2.78 ; κυνός Arist. H.A. 8.19 u. öfter ; Sp. auch von der Sonne, wie Polyaen. 7.12 ; App. B.C. 5.90 ; Philost. Vgl. Lobeck zu Phryn. p. 125 u. ἀνατολή, – Auch ἀνέμων, Palaephat. 18.2.

ἐπιτολή, ἡ, ἐπιτέλλω II

• the rising of a star, Eur., Thuc.