ἐπιτόκιον
ἐπιτόκ-ιον, τό,
- = ἐπιτοκία, BGU 223.7 (ii A.D.), v.l. in Aesop. 177b (p. 257 Chambry) (pl.).
ἐπιτόκιον, ου (τὸ)
1 chant pour célébrer la naissance, Eum. 4, 6 ||
2 usure, Es. 177 b Halm.
Étym. ἐπίτοκος.
ἐπιτόκιον, τό, der Zins, Aesop. 133.