ἐπιτολμάω

ἐπιτολμ-άω,

• submit or endure to do, σοὶ ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ θυμὸς ἀκούειν Od. 1.353, cf. Thgn. 445: abs., ἐπετόλμησε he stood firm, Od. 17.238.
• • • 2 dare, venture, abs., Ph. 1.594: c. inf., ib. 671, al., Gal. 12.710: c. dat., venture upon, τῇ διαβάσει, ἔργῳ, Plu. Phil. 10, Ant. 69; τῷ δίφρῳ mount it, Philostr. Im. 1.11; ἐ. τινί Ruf. Ren.Ves. 2.36, Ael. NA 7.19, Anon. ap. Suid. s.v. ἀστάθμητον.

ἐπιτολμάω, Mut fassen, sich ermutigen, es über sich gewinnen, geduldig ausharren, als praes. zu ἐπιτλῆναι, σοὶ δʼ ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ θυμὸς ἀκούειν Od. 1.353 ; absolut, ἀλλʼ ἐπετόλμησε, φρεσὶ δʼ ἔσχετο, er hielt aus, blieb standhaft, 17.238 ; – τινί, sich an Etwas wagen, τῇ διαβάσει Plut. Philop. 10 ; ἔργῳ Anton. 69, öfter, wie a.Sp.

ἐπιτολμάω

[ἐπι- 5.]

• • 1

    To steel oneself to endure something Od. 17.238.

  • 2

    To steel or resign oneself to do.

    With infin.: ἐπιτολμάτω κραδίη ἀκούειν Od. 1.353.

ἐπιτολμάω , imp. ἐπιτολμάτω, aor. ἐπετόλμησε: hold out, endure, abs., Od. 17.238, w. inf., Od. 1.353.

ἐπιτολμάω fut. ήσω

• to submit or endure to do, c. inf., Od.: absol., ἐπετόλμησε he stood firm, Od.