ἐπιτιμητικός
ἐπιτιμητικός, censorious, critical
ἐπιτιμ-ητικός, ή, όν,
- censorious, critical, Luc. JTr. 23; λόγος ἐ. Pl. Def. 416a fin.; σχῆμα D.H. Th. 44; ἐμειδίασεν-ητικόν Aristaenet. 1.4; προσβλέψας ἡμῖν -κόν τι Gal. 8.655.
ἐπιτιμητικός, ή, όν [τῑμ]
1 qui blâme, Plat. Def. 416 fin ||
2 enclin à blâmer, Luc. J. tr. 23 ||
Sup. -ώτατος, Clém. p. 296.
Étym. ἐπιτιμάω.
ἐπιτιμητικός, [τῑ], ή, όν, zum Strafen, Tadeln gehörig, tadelnd, λόγος Plat. defin. 416 ; vom Momos, zum Tadel geneigt, Luc. Iov. Trag. 23 ; a.Sp.