ἔναλος
ἔνᾰλος, ον,
- = ἐνάλιος, πόλις h.Ap. 180, Critias Fr. 2.7 D.; ἀκταί E. Hel. 1130 (lyr.), Tim. Pers. 109; πρῷραι E. El. 1348 (anap.); ἔ. θρέμματα Arion 1.9; in later Prose, κώπη, opp. ἔξαλος, S.E. M. 7.414.
1 que está al borde del mar, marítimo
Μίλητος ἔ. πόλις
ἀκταί
χερσαῖοι, ... ἔναλοι τόποι
2 marino, que está en el mar, del mar
ἄγρα
πρῷραι
δελφῖνες, ἔναλα θρέμματα
κέλευθοι
ἔξαλος καὶ ἔ. κώπη
el remo que está fuera y dentro del mar al remar
• neutr. subst. τὰ ἔ. animales marinos Plu.2.966b, 975c.
ἔν·αλος, ος, ον [ᾰ]
1 c. ἐνάλιος, Eur. Hel. 1130, El. 1348 ||
2 qui se trouve près de la mer (ville) Hh. Ap. 180.
Étym. ἐν, ἅλς.
ἔναλος, = ἐνάλιος ; H.h. Apoll. 180 ; Eur. Hel. 1130, El. 1348 ; πόρος Archestr. Ath. VII.278d ; Plut. τόποι, Arat. 50 ; κώπη Sext.Emp. adv. math. 7.414, Ggstz ἔξαλος.
ἔναλος
- 1of the sea πολλοῖς μὲν ἐνάλου, ὀρείου δὲ πολλοῖς ἄγρας ἀκροθινίοις (expectes ἐνναλίου) ?fr. 357.
ἔναλος
ἔν-ᾰλος, ον
= ἐνάλιος, Hhymn., Eur.