ὀνομαστικός
ὀνομαστικός, skilful at naming
ὀνομ-αστικός, ή, όν,
- skilful at naming, Pl. Cra. 424a; of or belonging to naming, hence ἡ τέχνη ἡ ὀνομαστική ib. 423d; ἡ -κή alone, ib. 425a.
- II ἡ -κή (sc. πτῶσις) the nominative case, Str. 14.1.41, D.T. 636.5, A.D. Synt. 107.4 (pl.).
- III τὸ -κόν (sc. βιβλίον) vocabulary, arranged acc. to the subjects, and not alphabetically as in a λεξικόν, such as the work of Jul. Pollux: -κά, τά, title of work by Democr. (Fr. 26a).
- IV Adv. -κῶς by a special name, Ath. 14.646a; in the nominative case, Hermog. Inv. 4.4.
ὀνομαστικός, ή, όν, propre à donner un nom, Plat. Crat. 424a ; ἡ τέχνη ὀν. Plat. Crat. 423d, ou simpl. ἡ ὀνομαστική, Plat. Crat. 425a, l’art de dénommer ; s. e. πτῶσις, Str. 648, le nominatif ; τὸ ὀνομαστικόν (s. e. βιβλίον) vocabulaire.
Étym. ὀνομάζω.
1.
2.
ὀνομαστικός, 1) den Namen betreffend ; ὁ ὀν., der im Namengeben erfahren, geschickt ist, Plat. Crat. 424a ; τέχνη ὀνομαστική, die Kunst des Namengebens, 423d ; τὸ ὀνομαστικόν, ein Namen- oder Wörterverzeichnis, in welchem die Wörter sachlich verzeichnet sind, wie das des Pollux ; – ἡ ὀνομαστική, sc. πτῶσις, der Nominativus, Gramm;
• Adv., ὀνομαστικῶς , mit einem eigenen Namen, Schol. Il. 10.160 ; κριβάνας πλακοῦντάς τινας ὀνομαστικῶς Ἀπολλόδωρος παρʼ Ἀλκμᾶνι, Ath. XIV.646a.
2) zum Namen, bes. zum Nomen substantivum gehörig, substantivisch, S.Emp. adv.gramm. 239 ; auch adv., ibid.
• Adv., ὀνομαστικῶς , mit einem eigenen Namen, Schol. Il. 10.160 ; κριβάνας πλακοῦντάς τινας ὀνομαστικῶς Ἀπολλόδωρος παρʼ Ἀλκμᾶνι, Ath. XIV.646a.
2) zum Namen, bes. zum Nomen substantivum gehörig, substantivisch, S.Emp. adv.gramm. 239 ; auch adv., ibid.