ὀνοματοθετικός
ὀνοματοθετικός, prone to name-giving
ὀνομᾰτο-θετικός, ή, όν,
- prone to name-giving, Sch. Il. 5.60.
ὀνοματοθετικός, ή, όν [ᾰ] qui concerne l’imposition d’un nom, qui sert à dénommer, Sch.-Il. 5, 60.
Étym. ὀνοματοθέτης.
ὀνοματοθετικός, ή, όν, zum Namengeben, Benennen gehörig, geneigt, geschickt ; Arist. anal. post. 1.22.4 ; Scholl.