ὀνοματικός
ὀνοματικός, consisting of nouns
ὀνομᾰτ-ικός, ή, όν,
- consisting of nouns, opp. ῥηματικός, λέξις D.H. Amm. 2.4, Th. 22, Hermog. Id. 1.6; τὰ ὀ. nouns substantive, D.H. Comp. 2, 5, 12, al.; -κὴ θέσις as paraphr. for ὄνομα, A.D. Synt. 313.27; -κὴ ὕπαρξις existence in name, opp. οὐσιώδης, ib. 82.3. Adv. -κῶς in noun-form, D.H. Amm. 2.2,5, Str. 9.5.6, A.D. Adv. 204.15.
ὀνοματικός, ή, όν [ᾰ] qui consiste en noms, DH. Thuc. 22 ; τὰ ὀν. DH. Comp. 2, 5, les noms substantifs.
Étym. ὄνομα.