ὑγιαντός
ὑγῐ-αντός, ή, όν,
- = ὑγιαστός, Arist. Ph. 224a30.
ὑγιαντός, ή, όν [ῠ] qu’on peut guérir, guérissable, Arstt. Phys. 5, 1, 2.
Étym. vb. d’ὑγιαίνω.
ὑγιαντός, adj. verb. von ὑγιαίνω, geheilt, heilbar, Arist. phys. 5.1.