δίφυιος
δίφυιος, double by nature
δί-φυιος [ῐ], ον,
- = διφυής, Antag. 1.7.
- II = δύο, A. Ag. 1469 (lyr.).
- III = διπλοῦς, Schwyzer 411.5, 419.8 (Elis): ζίφ- prob. in ib. 410.1 (ibid.).
1 de naturaleza doble
σῶμα δ.
de Eros
2 poét. dos
δαῖμον, ὃς ἐμπίτνεις ... διφυίοισι Τανταλίδαισιν
¡oh demon! que te lanzas contra los dos Tantálidas, e.e. contra los Atridas
3 doble, multipicado por dos
ζίφ[υιον ... ζίκ]αιον ἀποτινέτ
• neutr. sg. subst. τὸ δ. el doble
ζίφυιον ἀποτινέτ
δί·φυιος, ος, ον [δῐ]
1 de double nature, Antagor. (DL. 4, 27) ||
2 au plur. deux, Eschl. Ag. 1468.
Étym. διφυής.
δίφυιος, doppelgestaltig, wie διφυής ; σῶμα Antagoras bei DL. 4.26 ; Τανταλίδαι, die beiden T., Aesch. Ag. 1447.
δίφυιος
δί-φυιος (ῐ), ον
= διφυής· also = δύο, Aesch.