διαφυγή
διαφυγή, διαφυγή, ἡ, flight, means of escape (noun)
διαφῠγή, ἡ,
- refuge, means of escape, Th. 8.11; τινός from a thing, Pl. Prt. 321a (pl.), al.; ἔκ τινος Plu. Alc. 25.
huida, modo de escape
ἕως ἄν τις παρατύχῃ δ. ἐπιτηδεία
• c. gen. obj.
τῆς τοιαύτης μηχανῆς δ.
τοῦ κινδύνου διαφυγάς
• c. ἐκ y gen.
ἐκ τῶν παρόντων
διαφυγή, ῆς (ἡ) [ῠγ] moyen d’échapper par la fuite, Plat. Leg. 836b, Prot. 321a ; Plut. Alc. 25.
Étym. διαφεύγω.
διαφυγή, ἡ, das Entfliehen ; κινδύνου, aus der Gefahr, Plat. Legg. VIII. 836b ; Prot. 321a ; im plur., ἐκ τῶν παρόντων, Plut. Alc. 25.
διαφυγή
διαφῠγή, ἡ,
διαφεύγω
- a refuge, means of escape, τινος from a thing, Plat.