διαφύω
I sobre διά separativo disociarse, separarse
διαφύντος ἑνὸς πλέον' ἐκτελέθουσι
διαπέφυκε τοῦ ἀγκῶνος ἑκατέρωθεν
διαφῦσαι· διελεῖν
• en perf., fig. ser distinto
διαπέφυκε δὲ ἀπ' ἀλλήλων τὰ παλαίσματα
II sobre διά ‘en medio de’
1 crecer en medio
λεπτὸν ὑμένα ἔχουσι διαπεφυκότα
ὀρεινὴ ῥάχις διὰ τοῦ μήκους ὅλου τῆς Ἰταλίας διαπεφυκυῖα
βαθὺς διαφύεται αὐλών
• bot. germinar las semillas
τῶν τευτλίων ἔνιά φασιν ... διαφύεσθαι καὶ διαβλαστάνειν
• del tiempo ponerse por medio, pasar
χρόνος διέφυ καὶ πάντα σφι ἐξήρτυτο
• fig., en v. med. penetrar, integrarse c. gen.
τουτὶ γὰρ καὶ τῆς σῆς ποιήσεως διαφύσεσθαι
pues esto penetrará tu poesía
2 fig., en perf. y c. compl. en gen. estar enraizado, afianzado, consolidado
διεπεφύκει τῆς τυραννίδος
γένος, ἐξηρτημένον ἀρχῆς μιᾶς καὶ ... κοινωνίαν διαπεφυκυῖαν ἀναφερούσης
la familia es una dependiendo de un único origen ... que conlleva una comunidad consolidada
• estar familiarizado, conocer bien
ἄνδρα πάσης ἀστρολογίας διαπεφυκότα
• estar asentado
διαπεφυκότες μὲν ὅλης τῆς Ἰταλίας
3 en v. med. pasar a, unirse a
πρὸς τὸ συγγενές
1) durchwachsen, vom Auskeimen, Theophr.
2) dazwischen wachsen, Theophr.; übertr., χρόνος διέφυ, Zeit verging dazwischen, Her. 1.61.
3) auseinanderwachsen, verschieden werden, Empedocl. 35 διέφυ πλέονʼ ἐξ ἑνὸς εἶναι ; vgl. 38, 42. Dah. διαπέφυκε ἀλλήλων, von Natur unterschieden sein, voneinander, Philostr. imag. 2.33 ; aber auch = mit etwas verwachsen sein, fest daran hangen ; τῆς τυραννίδος Plut. Dion. 12 ; einer Sache kundig sein, τινός, DC. 55.11 u. öfter.