θέλυμνον
θέλυμνον, ου (τὸ) seul. pl. τὰ θέλυμνα, fondements (des choses) Empéd. 21, 6 Diels.
Étym. pré-grec ; cf. προθέλυμνος, τετραθέλυμνος.
θέλυμνον, τό (τίθημι, vgl. θέμεθλα), nur im plur., Schol. Il. 10.15 erkl. θέλυμνα οἱ θεμέλιοι, bei Empedocl. 73, 139 die Grundstoffe der Dinge, auch θέλιμνα geschrieben. Vgl. προθέλυμνος u. τετραθέλυμνος.