θνησιμαῖος
θνησιμαῖος, (neut. subst.) carcass
θνησ-ῐμαῖος, α, ον, neut. as Subst. θνησιμ-αῖον, τό,
- = foreg. [θνησείδιον], LXX 3 Ki. 13.25, al.; τῶν θ. οὐχ ἅψεσθε ib. Le. 11.8, cf. Hierocl. in CA 26 p.480 M.
θνησιμαῖος, α, ον [ῐ] mort de maladie ; τὸ θνησιμαῖον, Spt. 3 Reg. 13, 25, corps mort ; τὰ θνησιμαῖα (s. e. κρέα) Hiérocl. C. aur. p. 480 Mullach, chair d’un animal mort de maladie.
Étym. θνητός.
θνησιμαῖος, Gestorbene betreffend, bes. von verrecktem Vieh ; Sp.; Schol. Ar. Av. 537 erkl. κενέβρεια, τὰ θνησιμαῖα.