κωμικός
κωμικός, of or for comedy, comic
Could not find κωμικά in Logeion dictionaries.
κωμικά Adjective: neuter accusative plural, Adjective: neuter nominative plural, Adjective: neuter vocative plural of κωμικός
κωμῐκ-ός, ή, όν, (κῶμος)
- of or for comedy, comic, later form for κωμῳδικός, κ. ὑποκριτής Aeschin. 1.157; ποητάς SIG 711L 15 (Delph., ii B.C.); κ. χορός, ὄρχησις, Arist. Pol. 1276b5, Demetr.Lac. Herc. 1012.21; προσωπεῖον Luc. Bis Acc. 33; ἱλαρῷ καὶ κ. προσώπῳ Id. Cal. 24, cf. Plu. Ant. 29.
- II Subst. κωμικός, ὁ, comedian, i.e. either comic actor, Alex. 98.13; or comic poet, Plb. 12.13.3, Phld. Mus. p.16 K. (pl.), Plu. Adul. 2.62e, etc.; ὁ κ., κατʼ ἐξοχήν, = Aristophanes, Luc. Prom.Es 2, etc. Adv. -κῶς Ph. 1.473, D.L. 5.88.
κωμικός, ή, όν, qui concerne la poésie comique ou les poètes comiques (acteur, Eschn. 22, 27 ; chœur, Arstt. Pol. 3, 3, 7 ; masque, Luc. Bis acc. 33, Cal. 24) ; ὁ κωμικός, poète ou acteur comique, Pol. 12, 13, 3 ; Plut. M. 62e, etc. ; abs. en parl. d’Aristophane, Luc. Pr. 2.
Étym. κῶμος.
κωμικός, komisch, die komische Dichtkunst betreffend, nach Art der komischen Dichter, witzig, spöttisch ; δρᾶμα, χορός, ὄρχησις, Poll. u. a.Sp.; ὑποκριτής, Schauspieler der Komödie, Aesch. 1.157, wie οἱ κωμικοί Alexis bei Ath. XIII.568b ; χάρις Luc. musc. encom. 11 ; ἱλαρῷ καὶ κωμικῷ προσώπῳ Luc. Calumn. 24 ; Plut. Anton. 29 ; ὁ κωμικός, der komische Dichter, Pol. 12.13.3 u. Sp.; bei den Gramm. vorzugsweise Aristophanes.
• Adv. κωμικῶς , komisch, Schol. Ar. Ach. 253, DL. 5.88.
• Adv. κωμικῶς , komisch, Schol. Ar. Ach. 253, DL. 5.88.
κωμικός
κωμῐκός, ή, όν
- Lat. comicus, = κωμῳδικός, Aeschin.