μοναρχικός

μοναρχ-ικός, ή, όν,

• monarchical, πολιτεία Pl. Lg. 756e; τὸ μ., = μοναρχία, ib. 693e; [πολιτεία] ἔχουσα μοναρχικὸν οὐδέν Arist. Pol. 1266a6; ἐξουσία -κωτέρα Plb. 10.26.2.
• • • 2 of persons, inclined to monarchy, App. BC 5.54. Adv. Comp. -κώτερον Plu. Num. 2.

μοναρχικός, ή, όν, zur Alleinherrschaft gehörig, monarchisch ; πολιτεία, Plat. Legg. VI.756a ; τὸ μοναρχικόν, die monarchische Herrschaft, ib. III.693e ; ἐξουσίαν ἐλάμβανε μοναρχικωτέραν, Pol. 10.26.2, d.i. unumschränktere Gewalt ; Plut. Num. 2.

μοναρχικός, ή, όν

• • • 1monarchical, Plat.
    • 2of persons, inclined to monarchy:—adv. -κῶς, Plut. from μόναρχος