μοναρχικός
μοναρχικός, monarchical
μοναρχ-ικός, ή, όν,
- monarchical, πολιτεία Pl. Lg. 756e; τὸ μ., = μοναρχία, ib. 693e; [πολιτεία] ἔχουσα μοναρχικὸν οὐδέν Arist. Pol. 1266a6; ἐξουσία -κωτέρα Plb. 10.26.2.
- 2 of persons, inclined to monarchy, App. BC 5.54. Adv. Comp. -κώτερον Plu. Num. 2.
μοναρχικός, ή, όν :
1 qui concerne le pouvoir d’un seul, Plat. Leg. 756e ; τὸ μοναρχικόν, Plat. Leg. 693e ; Arstt. Pol. 2, 6, 18, c. μοναρχία ||
2 partisan de la monarchie, App. Civ. 5, 54 ||
Cp. μοναρχικώτερος, Pol. 10, 26, 2.
Étym. μόναρχος.
μοναρχικός, ή, όν, zur Alleinherrschaft gehörig, monarchisch ; πολιτεία, Plat. Legg. VI.756a ; τὸ μοναρχικόν, die monarchische Herrschaft, ib. III.693e ; ἐξουσίαν ἐλάμβανε μοναρχικωτέραν, Pol. 10.26.2, d.i. unumschränktere Gewalt ; Plut. Num. 2.
μοναρχικός, ή, όν
- 1monarchical, Plat.
- 2of persons, inclined to monarchy:—adv. -κῶς, Plut. from μόναρχος