προσλείπω
προσλείπω, to be lacking
Could not find προσλεῖπον in Logeion dictionaries.
προσλεῖπον present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter accusative singular of προσλείπω
προσλείπω,
- leave on, τῷ μεσογονατίῳ τὸ πρὸς τοὺς βλαστοὺς γόνυ Thphr. HP 4.11.6.
- 2 leave unworked, π. ἢ συνελεῖν IG 7.3073.23 (Lebad., ii B.C.).
- II intr., to be lacking, τὸ προσλεῖπον τῆς φύσεως Arist. Pol. 1337a2; τὰ προσλείψαντα τοῦ ἔργου IGRom. 4.845 (Laodicea ad Lycum, i A.D.).
προσ·λείπω (seul. part. prés. neutre impers.) τὸ προσλεῖπον, ce qui manque, lacune, Arstt. Pol. 7, 17, 15.
προσλείπω, dazu, daran fehlen, c. gen., Arist. Polit. 7.15.11 u. Sp.
προσλείπω
fut. ψω
- to be lacking, Arist.