προσκύπτω

προσκύπτω,

• stoop to or over one, ὅταν . . προσκύψασα φιλήσῃ Ar. V. 608; ἔλεγεν ἄττα προσκεκῡφώς Pl. R. 449b; π. τινὶ πρὸς τὸ οὖς lean towards one and whisper in his ear, Id. Euthd. 275e; πρὸς τὸ οὖς cj. in Thphr. Char. 2.10; π. πρός τινα Ath. 5.181f; προσεκεκύφει τῇ γῇ Longin. Rh. p.180 H.

προσκύπτω, sich wohin bücken, neigen ; προσκύψασα φιλήσῃ, Ar. Vesp. 608 ; ἔλεγεν ἄττα προσκεκυφώς, Plat. Rep. V.449b ; πρὸς τὸ οὖς, um ins Ohr zu flüstern, Euthyd. 275e ; vgl. Jacobs Ach.Tat. p. 849.

προσκύπτω fut. ψω perf. -κέκῡφα

• to stoop to or over one, Ar.; πρ. τινὶ τὸ οὖς to lean towards one and whisper in his ear, Plat.