Logeion | προσκυνητής

προσκῠν-ητής, οῦ, ὁ,

worshipper, Ev.Jo. 4.23, OGI 262.21 (Baetocaece, iii A.D.), Procop. Aed. 5.7.

προσκυνητής, οῦ (ὁ) [ῠ] adorateur, NT. Joh. 4, 23.

Étym. προσκυνέω.

προσκυνητής -οῦ, ὁ [προσκυνέω] aanbidder.

προσκυνητής, ὁ, der Verehrer, Anbeter, Inscr.

Number of occurrences in NT: 1
Strong 4353

*† προσ-κυνητής, -οῦ, ὁ (< προσκυνέω),

a worshipper: Jo 4:23.†

προσκυνητής προσκῠνητής, οῦ, ὁ, from προσκῠνέω

Menu