About Report a problem

Menu

συνταράσσω

συνταράσσω, to throw all together into confusion, to confound, disturb, trouble

Could not find συνταράττων in Logeion dictionaries.

συνταράττων present active participle masculine vocative singular, present active participle masculine nominative singular of συνταράσσω

See συνταράττων in Morpho

συντᾰράσσω, Att. συνταράττω,
  • throw into confusion or disorder, σὺν δʼ ἵππους ἐτάραξε Il. 8.86; σὺν δʼ ἡμῖν δαῖτα ταρ. 1.579; τὴν κρήνην σ. καὶ συνέχωσαν Hdt. 9.49, cf. Arist. HA 596a1; σ. τὴν Ἑλλάδα Hdt. 3.138; τιμὰς τὰς ἐούσας σ. alter them, Id. 1.59; σ. πόλιν E. Heracl. 378 (lyr.), And. 1.68; πρὸς ἀλλήλας τὰς πόλεις Aeschin. 2.106; τὸ στρατόπεδον Isoc. 4.147; σ. ἅπαντα confound all arguments, Ar. Nu. 1037; τὰ πράγματα D. 24.44; τὴν εὐπρέπειαν Id. 61.12; ἑαυτούς Epicur. Sent. 37; τὰς αἰσθήσεις ib. 24:—Pass., ξυντετάρακται αἰθὴρ πόντῳ air is confounded with sea, A. Pr. 1088 (anap.); to be thrown into confusion, of soldiers, Th. 7.81; of social order, συνταράσσονται πόλεις S. Ant. 1080, cf. E. IT 557, X. HG 3.4.7, etc.; ξυνταραχθέντος τοῦ βίου τῇ πόλει Th. 3.84; νόμοι πάντες ξυνεταράχθησαν all established customs were disturbed, Id. 2.52; ὁ τῆς πόλεως καὶ τῶν νόμων κόσμος D. 25.19; of plans, to be upset, Hdt. 5.65: metaph. of persons, to be confounded, troubled, τῷ θανάτῳ τοῦ παιδὸς συντεταραγμένος Id. 1.44; συνταραχθεὶς ὑπὸ νόσων Pl. Lg. 798a; τί συντετάραξαι; Ar. Lys. 7.
    • II c. acc. rei, σ. πόλεμον stir up war, Plb. 4.14.4, Plu. Arist. 20.

Saved

Recent