ἀποστείχω
ἀποστείχω, to go away, to go home
Could not find ἀποστείχοντος in Logeion dictionaries.
ἀποστείχοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of ἀποστείχω
ἀποστείχω, aor. ἀπέστῐχον,
- go away, go home, οἴκαδʼ ἀ. Od. 11.132, etc.; imper. ἀπόστιχε Il. 1.522: aor. part. ἀποστιχόντων Hdt. 9.56; ἐς νύκτʼ ἀποστείχοντος ἡλίου A. Supp. 769, cf. S. El. 799, etc.
irse, marcharse, retirarse
οἴκαδ'
εἴσω
ἄψορρον
ἀνὰ νῆσον
ἐς νύκτ' ἀποστείχοντος ἡλίου
• fig. morir
ἓξ μὲν ἄγων λυκάβαντας ἀπέστιχον
ἀπο·στείχω (f. είξω, ao. 2 ἀπέστιχον, d’où impér. ἀπόστιχε [ῐ] Il. 1, 522) s’en aller, Eschl. Suppl. 769 ; particul. retourner chez soi, Od. 11, 132 ; Hdt. 9, 56 ; Soph. El. 799, etc.
ἀποστείχω, ab-, weggehen, ἀπέστιχον Od. 12.333 ; ἀπέστιχε Od. 12.143 ; ἀπόστιχε imper. Il. 1.522 ; οἴκαδʼ ἀποστείχειν Od. 11.132, 23.279 ; ἥλιος ἐς νύκτα Aesch. Suppl. 750 ; Soph. El. 689 ; sp.D., ἀπέστιχες Theocr. 27.54 ; Ap.Rh. 4.686 ; auch Her. 9.56.
ἀποστείχω
[ἀπο- 1, ἀπο- 4.]
Aor. ἀπέστιχον Od. 12.333.
3 sing. -ε Od. 12.143.
Imp. ἀπόστιχε Il. 1.522.
- 1
To go away or off Od. 12.143, 333.
- 2
To go back, return Il. 1.522: Od. 11.132 = Od. 23.279.
- 1
ἀποστείχω , aor. 2 ἀπέστιχε, imp. ἀπόστιχε: go away, depart, Il. 1.522, Od. 11.132, Od. 12.143.
ἀποστείχω
- to go away, to go home, Od., Hdt.; imperat. ἀπόστιχε Il., Hdt.