ἐμπολιτεύω

I intr.

1 residir en, habitar temporalmente en un lugar sin derecho de ciudadanía πρὸς τοὺς ἐμπολιτεύοντας σφῶν ἐκεῖ Th.4.103, cf. 106, IG 5(2).19.4 (Tegea II a.C.), op. πολίτης IG 5(2).263.18 (Mantinea III a.C.), τῶν πολιτᾶν καὶ τῶν ἐμπολιτευόντων ἐν Ἀντιγονείᾳ IG 5(2).263.18 (Mantinea III a.C.), παραγενόμενος ε[ἰς] τὰν πόλιν καὶ ἐνπολιτεύσας ἔτη καὶ πλείω IG 5(2).19.4 (Tegea II a.C.).

2 en v. med. establecerse, afincarse, ser o residir como ciudadano βαρβάρους ἐμπολιτεύεσθαι πολλούς Luc.Herm.24, οἱ ἐμπολιτευόμενοι los ciudadanos Plb.5.9.9, Luc.Scyth.9, tb. de anim. μυῶν πλῆθος ἢ μυγαλῶν ἐμπολιτευόμενον αὐτοῖς (κολοσσοῖς) Luc.Gall.24

• fig. de abstr. instalarse, apoderarse de πολλὴ ἀφροσύνη ἐνεπολίτευσε τῷ ἔθνει se apoderó del pueblo una gran insensatez I.AI 17.277.

3 usos fig. de la v. med. residir en, tener carta de naturaleza en, existir en οὐδεμία ταῖς ὁμιλίαις ἐμπολιτεύεται λέξις Hdn.Sol.295, αἱ ... ἐμπολιτευόμεναι ἡδοναὶ τῇ Ῥώμῃ Philostr.VA 5.36, cf. Cels.Phil.4.62, Gr.Nyss.M.46.144C, ἡ ψυχὴ ... τοῦ Ἰησοῦ ἐμπολιτευομένη τῷ ὅλῳ κόσμῳ Origenes Io.19.22, παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἐμπολιτεύεσθαι τὸ προφητικὸν πνεῦμα Eus.M.23.513C

• c. ac. int. llevar una existencia, vivir ποῖαι ψυχαὶ αὖθις τὸν μετὰ σωμάτων τοῦτον βίον ἐμπολιτεύσονται qué almas llevarán de nuevo una existencia tal junto a los cuerpos Phlp.Aet.78.19.

4 en v. med. ocuparse de asuntos públicos ζῆν δὲ καὶ ἐμπολιτεύεσθαι τῷ βίῳ δοίῃ Iul.Or.11.157b, op. la vida rural, Clem.Al.Paed.3.11.58

• c. dat. de pers. tratar de política o de asuntos públicos con en v. med. ἐμπολιτεύομαί σοι iam dudum Cic.Att.130.7.

II fact. instalar, hacer residir ref. la colonización, en v. pas. ἀποικίας, αἵτινες ... ἀπολωλέκασιν τοὺς ἐμπολιτευθέντας Isoc.5.5

• fig. dar carta de naturaleza en c. dat. (Ὅμηρος) ἀκολασίαν ἐμπεπολίτευκεν οὐρανῷ Heraclit.All.69.