ὀρίνω

ὀρίνω [ῑ], aor. ὤρῑνα, Ep. ὄρ- Il. 24.760, al.:—Med., aor. ὠρίνατο B. 12.112:—Pass., impf. ὠρίνετο Od. 18.75: aor. ὠρίνθην, Ep. ὀρ- Il. 5.29, al.: (cf. ὄρνυμι):—

• Ep. Verb (used by Epicr. 11.36, Arist. Pr. 947b32), stir, raise, ὡς δʼ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον Il. 9.4; [ἀέλλη] πόντον ὀρίνει 11.298, cf. Od. 7.273; πάντα δʼ ὄρινε ῥέεθρα Il. 21.235: mostly metaph., stir, move, excite, θυμὸν ὀρίνειν Od. 4.366; θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὀ. Il. 2.142; μνηστῆρας ὀρίνων driving them wild with fear, Od. 24.448; ἦτορ ἐν στήθεσσιν ὄρινε 17.47; ὄρινε δὲ κῆρ Ὀδυσῆος ib. 216; also γόον Il. 24.760; ὀρυμαγδόν 21.313; Κύπριν Ps.-Phoc. 3; φρένας οἶνος ὀρίνει AP 15.9 (Cyrus):—Pass., to be stirred, roused, Ἴρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο θυμός his heart was troubled within him, Od. 18.75; ὀρίνθη θυμός Il. 18.223; Τρῶας ὀρινομένους driven in flight, 11.521, cf. 525; ὀρινθέντες affrighted, Od. 22.23; ὀρινόμενοι Pi. Fr. 208; οὐδὲν ὀρινθείς Epicr. 11.36; ὡς πάρος οὐ λαλέεις καὶ ὀρείνομαι BCH 51.326 (Athens).
• • II incite one to do, c. acc. et inf., Orph. L. 59.

ὀρίνω, (ΟΡ), erregen, in Bewegung setzen ; ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον, Il. 9.4, wie 11.298, 21.235, Od. 7.273. Gewöhnlich übertr., θυμόν, das Gemüt bewegen, besonders durch Mitleid, Od. 4.366, 14.361, 15.486, Il. 4.208 ; durch sehnsüchtiges Verlangen, z.B. nach dem Vaterlande, 2.142, 3.395 ; durch Trauer, 14.459 ; durch Furcht, Od. 24.448 ; durch Zorn und Unwillen, 8.178 ; eben so κῆρ u. ἦτορ ὀρίνειν, 17.47, 216 ; – ὀρυμαγδόν, Lärm erregen, Il. 21.313 ; – pass., Ἴρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο θυμός, es wurde ihm übel zu Mute, Od. 18.75, u. vom Zorn, τοῦ δʼ ὠρίνετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι, 20.9, öfter ; in Verwirrung, Bestürzung geraten, Τρῶες ὀρίνονται ἐπιμίξ, Il. 11.525, vgl. 521, 15.7, 18.223 ; ἐκ δὲ θρόνων ἀνόρουσαν ὀρινθέντες, Od. 22.23, erschreckt, aufgescheucht. – Einzeln auch bei Sp., bes. im pass. oder med., eilen, sich schnell bewegen. – S. auch Kompp.

ὀρίνω

[ὀρ- as in ὄρνυμι.]

Aor. ὄρινα Od. 4.366.

2 sing. ὤρινας Od. 8.178. ὄρινας Od. 14.361, Od. 15.486.

3 sing. ὤρινε Il. 19.272 : Od. 7.273. ὄρινε Il. 2.142, Il. 4.208, Il. 21.235, Il. 24.760, etc. : Od. 17.150, 216.

Subj. ὀρίνω Il. 15.403.

2 sing. ὀρίνῃς Il. 24.467, 568.

2 sing. opt. ὀρίναις Il. 11.792.

Pass. 3 sing. aor. ὠρίνθη Il. 16.509. ὀρίνθη Il. 5.29, Il. 16.280, Il. 18.223.

3 sing. opt. ὀρινθείη Il. 24.585.

Nom. pl. masc. pple. ὀρινθέντες Od. 22.23.

(συν-)

• • 1

    To put into a state of commotion, stir, agitate, trouble : ὀρινομένη θάλασσα (raised in billows) Il. 2.294. Cf. Il. 9.4, Il. 11.298 : Od. 7.273.

    To put into violent motion : ῥέεθρα (brought them down in spate) Il. 21.235.

    With personal object, to throw into confusion or disorder, strike with panic : μνηστῆρας Od. 24.448.

    In pass., of men, to be thrown into confusion or disorder, be put to disorderly rout, be struck with panic : ὀρινομένους ὑπὸ καπνοῦ Il. 9.243. Cf. Il. 11.521, 525, Il. 14.14= Il. 15.7, Il. 14.59, Il. 16.377 : ὀρινθέντες κατὰ δῶμα (rushing in confusion) Il. 22.23.

    Sim. of a single person : σοὶ ὀρινομένῳ κατὰ δῶμα (rushing in your rage) Od. 22.360.

  • 2

    With immaterial object, to stir up, bring about, cause : ὀρυμαγδόν Il. 21.313. Cf. Il. 24.760.

    In reference to the heart or mind, to stir, rouse, agitate, trouble, touch : θυμόν Il. 2.142. Cf. Il. 5.29, Il. 9.595, Il. 16.509, Il. 24.585, etc. : Od. 4.366, Od. 17.47, 216, Od. 18.75, etc.

ὀρῑνω

• 1rouse ἐν δὲ Ναίδων ἐρίγδουποι στοναχαὶ μανίαι τʼ ἀλαλαί τʼ ὀρίνεται ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ Δ. 2. 13.

ὀρίνω (parallel form of ὄρνῡμι), aor. ὤρῑνα, ὄρῑνα, pass. ipf. ὠρίνετο, aor. ὠρίνθην, ὀρίνθη: stir, rouse, arouse, move, wind, waves, etc.; metaph., of anger and other passions, θῡμόν τινι, Il. 24.467, pass. Od. 18.75; γόον, κῆρ, ἦτορ; ὀρινθέντες κατὰ δῶμα, ‘stirred with dismay,’ Od. 22.23.

ὀρίνω ὀρί_νω, ὄρνυμι

• to stir, raise, agitate, Hom.: metaph., θυμὸν ὀρίνειν Hom.:—Pass., ὠρίνετο θυμός his heart was stirred within him, Od.