inculco
inculco, to tread in, tread down
in-culco, āvi, ātum, āre, v. a. [in-calco], to tread in, tread down (class., esp. in the trop. signif.).
- I Lit., to tread down, ram down: aliquid, Col. 2, 20, 1: semen obrutum pavicula, id. 11, 3, 34.—
- II Trop.
- A To stuff, press, or force in: Graeca verba, Cic. Off. 1, 31, 111: leviora, id. Or. 15, 50; id. Att. 16, 3, 1; Col. 6, 12, 2.—
- B To force upon, to impress on or inculcate in: id quod tradatur, vel etiam inculcetur, posse percipere animo, Cic. de Or. 1, 28, 127; cf. Quint. 3, 1, 6; Plin. Ep. 1, 20, 2: vos non modo oculis imagines, sed etiam animis inculcatis: tanta est impunitas garriendi, Cic. N. D. 1, 38, 108 fin.: firmissima quaeque memoriae judicis, Quint. 6, 4, 5; cf. judicibus, id. 11, 3, 130: quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo, Sen. Vit. Beat. 24, 1: inculcatum est Metello, te aratores evertisse, Cic. Verr. 2, 3, 67, § 156: se, to obtrude one’s self upon: Graeci, qui se inculcant auribus nostris, id. de Or. 2, 5, 19.— Hence, part. pass.: inculcātus, a, um, pressed, stuffed, or crammed in (class.).
- A Lit.: lana morsibus canis, Plin. 29, 2, 9, § 32: lapides, Col. 8, 15, 3.—
- B Trop., mixed or foisted in: inania verba, Cic. Or. 69, 250: ἀρχέτυπον crebris locis inculcatum et refectum, emphasized by additions, id. Att. 16, 3, 1.— Hence, inculcātē, adv., forcibly (late Lat.); comp.: inculcatius, Aug. cont. Julian. V. 16, 63.
in-culco, āvī, ātum, āre (in u. calco), I) eintreten, festtreten, -rammen, 1) im allg.: aream, Colum.: lapides, Colum.: obrutum semen paviculā, Colum. – 2) festtretend mit etwas bedecken = zutreten, foramen cinere, Pallad.: quidquid nimis inculcatum obsitumque aliquā re erat, Gell. – II) in etw. hineinrammen, -pressen, -stopfen, A) eig.: 1) im allg.: pannos, Colum.: lanam morsibus caninis (in die Wunde von einem Hundebisse), Plin.: farcimina comminutis inculcata pulmonibus, Arnob.: conciclā inculcatus pullus, Apic. – 2) insbes., in die Rede einschieben, einschalten, bes. im üblen Sinne = einzwängen, einflicken, einschachteln, verba Graeca, Cic.: leviora, Cic.: inania verba, Cic. – prägn., ἀρχέτυπον crebris locis inculcatum mit Zusätzen bereichert, Cic. ad Att. 16, 3, 1. – B) übtr.: 1) dem Gedächtnisse recht einprägen, einschärfen, eintrichtern, einbleuen, einkauen, alqd memoriae iudicis, Quint.: inculcatae pueris persuasiones, Quint.: tradatur vel etiam inculcetur, Cic.: m. folg. Acc. u. Infin., inculcatum est Metello et Velleio te aratores evertisse, Timarch. epist. in Cic. Verr. 3, 156: mit folg. ut u. Konj., inculcarisne, ut C. Pisonem, generum meum, nominaret? Cic. Vat. 26. – 2) einer Sache od. Pers. aufdrängen, aufdringen, imagines oculis, Cic.: se alcis auribus, Cic.: libertatem, Cic. ep. ad Brut.: auctorem suum ingerere et inculcare, Sen.
inculcō, (13) āvī, ātum, āre, (in, calco), tr., ¶ 1 fouler : Col. Rust. 2, 20, 1 ; 11, 3, 34 ¶ 2 fourrer, intercaler : Cic. Off. 1, 111 ; Or. 50 ; opus inculcatum Cic. Att. 16, 3, 1, œuvre avec des additions ¶ 3 faire pénétrer dans [avec dat.] : aliquid oculis, animis Cic. Nat. 1, 108, faire entrer dans les yeux, dans les esprits || Græci se inculcant auribus nostris Cic. de Or. 2, 19, les Grecs cherchent à envahir nos oreilles, veulent sʼimposer à nos oreilles || inculquer : id quod traditur, vel etiam inculcatur Cic. de Or. 1, 127, ce quʼon enseigne ou même que lʼon inculque || inculcatum est Metello avec prop. inf. Cic. Verr. 2, 3, 156, on a fait pénétrer dans lʼesprit de Métellus que ; [avec ut ] Cic. Vat. 26, suggérer de.
- 1. (postklass.) instampen;
- 2. (metaf.) (in een redevoering) invoegen, inlassen [Graeca verba; inania verba];
- 3. inprenten [oculis imagines];
- 4. opdringen [se auribus alcis; libertatem].
inculcō āvī, ātus, āre
- in+calco, to tread in, tread down; hence, in discourse, to force in, drag in: Graeca verba: inculcata invenias inania verba, i. e. superfluous.—To force upon, impress on, inculcate, insist: id quod inculcetur, percipere: oculis imagines: se auribus nostris, intrude: inculcatum est Metello, te aratores evertisse: ut nominaret, etc