inculpare

inculpare [LL] , to accuse; b (w. de & abl.); c (w. clause). d (pr. ppl. as sb.) accuser. qua fronte me potes ~are donec ea, que fecerim, justa an injusta sint valeas probare? Petrus Dial. 3; 1215 si vicecomes meus aut aliquis serviens in curia mea aliquem hominum suorum ~averit Ch. Chester 394 p. 389.  b 1195 cum plurimi reges et principes ‥ Ricardum regem Anglie ‥ de morte marchisii ~ant, juro per Deum ‥ quod in ejus mortem nullam culpam habuit (Lit. Veteris de Monte) Diceto YH 127 (cf. (Lit. Senis Montani) W. Newb. HA V 16: quoniam audivimus illustri Anglorum regi Ricardo necem marchionis ‥ a pluribus imputari, ‥); Godwynus de his ‥ a rege Hardekanuto postmodum ~atus, juravit quod nusquam talia fecit nisi vi regis Haraldi coactus Higd. VI 21 p. 140; 1220 nullum ~avit de morte ejus nec mortem ejus secutus fuit CurR VIII 383; s1230 Willelmus de Breaus ~atus est a Lewelino principe Wallie de uxore sua et suspenditur Ann. Cestr. 56.  c 1275 R. de F. ‥ ~avit R. filium H. eo quod domum suam fregit et intravit SelPlMan 64; 1290 cum J. ‥ ~atus fuisset quod dominus T. de V. inplacitari fecit homines domini ejusdem J. Ib. 37; Amund. I 363 (v. immobilitas 2).  d consideratum est a curia quod, quia se bene defendebat, legitime deberet legem ~anti [MS: †~andi] vadiare J. Oxford 74.