inculpate
inculpātē, adv., v. inculpatus fin.
inculpātē, Adv. (inculpatus), ohne Tadel, tadellos, Ambros. de Iacob et vit. beat. 2, 3. § 12. Hieron. in Matth. 5, 10, 61. Corp. inscr. Lat. 5, 8587.
inculpātē (inculpatus), sans faute : Ambr. Jac. 2, 3, 12 ; Eccl.