inculpatus
inculpatus, blameless
in-culpātus, a, um, adj.,
- blameless (poet. and post-class.): vita fidesque, Ov. M. 9, 673; cf.: vita inculpatissima, Gell. 14, 2, 4: virtus, id. 2, 6, 10: inculpatum visum esse, id. 7, 22, 4 al.— Adv.: inculpātē, without blame, Cod. Th. 9, 7, 1; Ambros. de Jac. et Vit. Beat. 2, 3, § 12; Hier. in Matt. 5, 10, 61.
inculpātus, a, um (in u. culpo), untadelhaft, unbescholten, Ov., Gell. u.a.: Superl., Gell. 14, 2, 5.
et si ‥ liceat vim vi repellere, ethnici tamen principes cum moderamine faciendum sic decreverunt, dicentes quidem licere hoc sed tamen cum moderamine ~e tutele
~ae tutelae moderatione
ultionis ~e modestia servata
inculpātus, a, um (in, culpo), irréprochable : Ov. M. 9, 673 || -issimus Gell. 14, 2, 4.
in-culpātus
adj.,
- blameless: vita fidesque, O.