inculpabilis
in-culpābĭlis, e, adj.,
- unblamable, blameless (post-class.): numen, Prud. Apoth. 1015: mores, Avien. Arat. 28: lapis, i.e. faultless, without a flaw, Sol. 30. —Adv.: inculpābĭlĭter, without blame, Cassiod. Var. 5, 27; 11, 18 sq.
inculpābilis, e, untadelhaft, tadellos, Solin. 30, 32. Avien. Arat. 28 u. Eccl.
presbiter, diaconus sive monachus, si in nefandis accusantur facinoribus, nullo existente evidenti argumento, qua ratione, si ~es sunt, possunt expiari?
si foret ~is, relinqueretur incolomis; sin culpabilis inveniretur, capite plecteretur
ipsi ~es et immunes maneant
confido in Deo quia omnino me in hac re ~em cognoscetis
vicecomes ‥ imprisonavit Johannem [et al. ] ‥ injuste ‥ cum essent ~es
eodem die comparuit, et passus est assisam, et ~is repertus
recessit quietus et ~is ab omni inimicicia per inquisicionem ‥ coram ‥ rege arramiatam
~es sunt de predicto latrocinio
lusimus ‥ dum fuit etas, ludis ponant tempora metas. juvenilis enim excusabilis est levitas, cum laudabilis fuerit ipsa maturitas. tunc prima est ~is etas, cum ludis ponunt tempora metas
inculpābĭlis, e, irréprochable : Avien. Phæn. 28 ; Sol. 30, 32.
Qui culpari non potest, apud Laur. in Amalt. Utitur etiam Solin. cap. 33. Nostris,
Incoulpable. Lit. remiss. ann. 1364. in Reg. 96. Chartoph. reg. ch. 323 :
Le suppliant qui de toute trayson se sentoit et sent Incoulpable, etc. Combien que le suppliant feust Incoulpable d'icelui fait,in aliis ann. 1415. ex Reg. 168. ch. 317. Vide mox