inductus
inductus, a, um, Part. and P. a., from induco.
inductus, ūs, m. (only in abl. sing.) [induco],
- an inducement, persuasion (rare but class.): hujus persuasu et inductu, Cic. Fragm. ap. Quint. 5, 10, 69: inductu alieno facere aliquid, at another’s persuasion, Auct. Her. 2, 17, 26.
inductus, Abl. ū, m. (induco), der Antrieb, die Verleitung, huius persuasu et inductu, Cic. fr. bei Quint. 5, 10, 69: quod alieno inductu fecerit, Cornif. rhet. 2, 26.
1 inductus, a, um, ¶ 1 part. de induco ¶ 2 adjt , importé, exotique, étranger : Plin. Min. Ep. 4, 3, 5 || étranger au sujet : Plin. Min. Ep. 5, 6, 44.
2 inductŭs, (15) abl. ū, m. , instigation : Cic. d. Quint. 5, 10, 69.
- 1. (Plin. Min.) het opvoeren, laten optreden [delatorum];
- 2. (metaf.) aandrang; ➤ huius persuasu et inductu.
inductus , a, um. part. p. v. induco.
Inducto sermone loqui 言外邦語。Taedae inductae sulphure 染硫磺之炬。Inductum decretum 已廢之論。Nominibus inductis 勾去列名。
Suggest a Translation
See an image
Inducto sermone loqui 言外邦語。Taedae inductae sulphure 染硫磺之炬。Inductum decretum 已廢之論。Nominibus inductis 勾去列名。
Suggest a Translation
See an image
Abbas... cum potestate ac primoribus civitatis, plebeque tota obviam procedentes millibus ferme quinque Inductis similis amictus ornatu, introeuntem supremis excepere gaudiis.Occurrit alibi, teste Muratorio in notis.
inductus
- P. of induco.