indulgenter
indulgenter, indulgently, kindly, tenderly
indulgenter, adv., v. indulgeo fin.
indulgenter, Adv. (indulgens), a) nachsichtsvoll, nachsichtig, gnädig, gütig, nimis ind. loqui, Cic.: captivos ind. habere, Liv. – Compar. indulgentius, Liv. fr. u.a.: Superl. indulgentissime, Sen. u.a. – b) im üblen Sinne, sich gehen lassend, leidenschaftlich, unmäßig, his (calicibus) uti, Hadr. imp. bei Vopisc. Sat. 8, 10: voluptati aurium indulgentissime deditus, Solin. 9, 14.
pater carnalis qui filiis peccantibus ~ius parcere quam famulis consuevit
germanum ‥ Edwardum ‥ obviis ‥ manibus excipiens ~issime retinuit
impudentia vel, ut ~ius dicam, imprudentia
Christus ‥ vite tue tot annos ~er adjecit
indulgentĕr (15) (indulgens), avec bonté, bienveillance : Cic. Att. 9, 9, 2 ; Fin. 2, 109 || -tius Sen. Ben. 4, 32, 1 ; -tissime Sen. Helv. 5, 4.
indulgenter
adv.
- indulgens, indulgently, kindly, tenderly: loqui: bestiae multa faciunt.