irrogatio
irrogatio, an imposing, adjudicating
irrŏgātĭo (inr-), ōnis, f. [in-rogatio],
- an imposing, adjudicating: multae, Cic. Rab. Perd. 3, 8: dupli vel quadrupli, Plin. Pan. 40, 5.
irrogātio, ōnis, f. (irrogo), die Auferlegung, Zuerkennung (urspr. durch Volksbeschluß), multae, Cic. Rab. perd. 8: dupli vel et quadrupli, Plin. pan. 40, 5.
injusticia in duobus versatur: in injurie ~one et in injurie irrogate negligentia
in ~one damnorum(v.
irrŏgātiō (15) (inr-), ōnis, f. , action dʼinfliger : multæ Cic. Rab. perd. 8, une amende || condamnation à payer : Plin. Min. Pan. 40, 5.
Plurimæ namque Irrogationes pro tali occasione illatæ sunt summo pontifici ; nam Pentapoli beneficiales ordines suis distribuit, præcipiens nullam administrationem impendere Romæ, etc.
inrogātiō (irr-) ōnis, f
- inrogo, an imposing, adjudicating: multae.