irritator
irrītātor (inr-), ōris, m. [1. irrito],
- an inciter, instigator: cum irritator accesserit, Sen. Ep. 108, 8; Vulg. Ezech. 2, 7.
irrītātor, ōris, m. (irrito), der Reizer, Anreizer, Sen. ep. 108, 8: bes. der Reizer zum Zorn, Vulg. Ezech. 2, 7.
irrito ‥ i. provocare ‥ et inde ~or ‥ et irritatus ‥ et hec irritatio ‥ et hoc irritamen
irrītātŏr, (16) ōris, m. , et irrītātrīx, īcis, f. (irrito), celui, celle qui irrite, excite : Sen. Ep. 108, 8 ; Vulg. Ezech. 24, 3.