irroratio

irrōrātio (inrōrātio), ōnis, f. (irroro), die Benetzung, Augustin. in psalm. 38, 6. Cassiod. var. 12, 14, 3.

irroratio [LL] , bedewing, sprinkling; b (fig.). tergo verso non est ~o timenda G. Mon. IX 7; sicut ~o fabri carbones fortiter accendit Fishacre Serm. 2. 131; triumphantes tres in incendio, / quibus ignis est irroratio J. Howd. Ph. 929; ~o aque rosate in faciem est conveniens in humoribus crudis Gad. 6. 1.  b 1239 cum R. clericus ‥ mee parvitatis parvula sit portiuncula, rogo ‥ quod et ipsa a vestre dilectionis ~one non sit exclusa Gros. Ep. 78; radices suas ad humorem celestis ~onis emisit Mir. Hen. VI II prol. p. 77.

irrōrātĭō, ōnis, f. (irroro), action dʼarroser : Aug. Psalm. 38, 6 ; Cassiod. Var. 12, 14.