manduco
Could not find manducate in Logeion dictionaries.
manducate Verb: present active imperative 2nd plural, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine vocative singular of manduco
mandūco, āvi, ātum (in the dep. form, mandūcor, ari, Lucil., Afran., and Pompon. ap. Non. 477, 8 sq. (Pomp. Com. Rel. v. 100 Rib.; Afran. ib. v. 184); cf. Prisc. 799 P.), 1, v. a. [a lengthened form of 2 mando].
- I Lit., to chew, masticate; to eat by chewing (ante-class. and post-Aug.): manducato candido pane, Varr. R. R. 3, 7, 9; Sen. Ep. 95, 27.—
- II Transf., to eat, devour: bucceas, Aug. ap. Suet. Aug. 76: crudum manduces Priamum Priamique pisinnos, Labeo in Schol. Pers. 1, 4.
mandūco, ōnis, m. [1. manduco],
- a glutton, gormandizer (post-class.), Pompon. ap. Non. 17, 15 (Com. Rel. v. 112 Rib.); Ap. Met. 6, 31, 18.
1. mandūco, āvī, ātum, āre (mando, ere), I) kauen, Varro, Sen. u.a. – Dep. Nbf. mandūcor, ārī, Pompon. com. 100. Afran. com. 184. Lucil. 456. Vgl. Prisc. 8, 29. – II) (woher franz. manger) übtr., kauend essen, duas buccas, Aug. b. Suet. Aug. 76, 2: uvas, Fronto ad M. Caes. 4, 4. p. 67, 20 N.: u. so Marc. Emp. 13 sq. Plin. Val. 2, 17. Vulg. Isai. 7, 22: mand. (speisen) cum alqo, Hieron. epist. 21, 35.
2. mandūco, ōnis, m. (mando, ere), der Fresser, Vielfraß, Pompon. com. 112 R. (die Hdschrn manducus). Apul. met. 6, 31. Vgl. Non. 17, 13.
See: manducare
See: manducere
1 mandūcō, (14) āvī, ātum, āre (mando 2), tr., mâcher : Varro R. 3, 7 ; Sen. Ep. 95, 27 || manger : Suet. Aug. 76, cf. Schol. Pers. 1, 4.
2 mandūcō, ōnis, m. , mangeur : Apul. M. 6, 31 ; Pompon. d. Non. 17, 13.
Vorax, gluto. Gloss. Isidor. Onomast. :
Nec vos memoria deseruit utique quod jam dudum decreveritis de isto asino, semper pigro quidem, sed Manducone summo.Vide Mandones.