praecipito
praecipito, to throw headlong, cast down, hurl down, precipitate
Frieze-Dennison Vergil
Could not find praecipitantem in Logeion dictionaries.
praecipitantem Verb: present active participle feminine accusative singular, Verb: present active participle masculine accusative singular of praecipito
- I Act.
- A Lit.: pilae in mare praecipitatae, Nep. Alcib. 6 fin.: truncas rupes in tecta domosque, Stat. Th. 10, 881: currum scopulis, hurl or dash against, Ov. M. 15, 518: pinus, Stat. Ach. 2, 546.— Freq. with se or pass. in middle sense: se e Leucade, Cic. Tusc. 4, 18, 41: se a tecto, Sen. Ep. 4, 4: se de turri, Liv. 23, 37: sese in fossas, Caes. B. C. 3, 69: praecipitasse se quosdam constabat (sc. de muro), threw themselves from the wall, Liv. 23, 19, 6; Hor. S. 2, 3, 277: plerique semet ipsi praecipitaverunt, Liv. 21, 14, 1: se in Tiberim, id. 4, 12, 11; Caes. B. G. 4, 15; Curt. 4, 16, 16; 6, 6, 32; Auct. B. Alex. 18: ubi Nilus praecipitans se fragore auditum accolis aufert, Plin. 6, 29, 35, § 118: praecipitare volens etiam pulcherrima, to throw overboard, Juv. 12, 38.—Mid.: cum alii super vallum praecipitarentur, threw themselves down, Sall. J. 58, 6; Ov. F. 4, 164; id. M. 7, 760; 11, 556: lux Praecipitatur aquis, sinks in the ocean, sets, id. ib. 4, 92; cf.: hac te praecipitato, run this way, for life! Ter. Ad. 575.—Absol.: si quando iis (parvis) ludentes minamur, praecipitaturos alicunde, extimescunt, that we will throw them down from any place (= nos eos dejecturos), Cic. Fin. 5, 11, 31.—
- 2 Transf., in gen., to bend a thing down: vitem, Cato R. R. 32, 2: partem (vitis), Col. 4, 20, 4: palmitem, id. 5, 6, 33.—
- B Trop.
- 1 To throw, hurl, or cast down, to precipitate: praecipitari ex altissimo dignitatis gradu, Cic. Dom. 37, 98; cf.: in tanta mala praeeipitatus ex patrio regno, Sall. J. 14, 23.— Esp. with reflex. pron.: semet ipse praecipitare, to hasten to ruin, destroy one's self, Sall. J. 41, 9: se in exitium, Cels. 3, 21: se in insidias, Liv. 3, 18, 7 dub. (Madv. omits se): furor iraque mentem Praecipitant, carry away, urge onward, sway violently, Verg. A. 2, 317: spem festinando praecipitare, Ov. P. 3, 1, 140: in senectam praecipitare, to cause to grow old prematurely, Plin. 17, 12, 19, § 94: quosdam praecipitat subjecta potentia magnae Invidiae, Juv. 10, 56.—In pass., Cic. Rep. 2, 23, 43: nox praecipitata, declining, i.e. drawing to a close, Ov. Tr. 1, 3, 47; cf.: aetas praecipitata (opp. adulescens), declining age, Mat. ap. Cic. Fam. 11, 28, 5.—
- 2 To hasten, hurry a thing (mostly poet. and in post-Aug. prose): quae Praecipitent obitum, hasten their setting, Cic. Arat. 349: vindemiam, Col. 3, 21, 10: consulta viri, Sil. 3, 166: ne praecipitetur editio, Quint. Ep. ad Tryph. 2: consilia raptim praecipitata, precipitate, Liv. 31, 32.—Poet.: moras, i.e. exchange delay for haste, Verg. A. 8, 443; 12, 699: Tiphyn pelago parari praecipitat, Val. Fl. 2, 390: cursum, Juv. 15, 78.—
- 3 With acc. and inf., to hasten, press, urge to do any thing (poet.): dare tempus Praecipitant curae, Verg. A. 11, 3: si praecipitant miserum cognoscere curae, Stat. Th. 1, 679. —
- II Neutr., to hasten or rush down, to throw one's self down, rush headlong, sink rapidly, to fall (class., but only of involuntary falling; cf. I. A.).
- A Lit.: praecipitare istuc quidem est, non descendere, Cic. N. D. 1, 32, 90: de montibus altis ad terram, Lucr. 4, 1021: ubi Nilus praecipitat ex altissimis montibus, Cic. Rep. 6, 18, 19; cf.: Fibrenus ... statim praecipitat in Lirem, id. Leg. 2, 3, 6: and: in amni praecipitante, id. de Or. 3, 48, 186: nimbi In vada praecipitant, Verg. A. 9, 670; 11, 617: in fossam, Liv. 25, 11, 6; 7, 6, 9; 38, 2, 14; 39, 2, 3: in insidias, id. 2, 51; 5, 18; Plin. 11, 24, 28, § 82: non fugis hinc praeceps, dum praecipitare potestas? Verg. A. 4, 565: sol praecipitans, Cic. de Or. 3, 55, 209: jam nox caelo Praecipitat, is sinking, draws to a close, Verg. A. 2, 9: hiems jam praecipitaverat, had closed, come to an end, Caes. B. C. 3, 25.—
- B Trop.
- 1 To fall down, to fall, rush, or sink to ruin: qui in amorem Praecipitavit, pejus perit quam si saxo saliat, Plaut. Trin. 2, 1, 31 (253): praecipitantes impellere, certe est inhumanum, Cic. Rab. Post. 1, 2; so, praecipitantem impellamus, id. Clu. 26, 70: ubi non subest, quo praecipitet ac decidat, he may tumble down, id. Rep. 1, 45, 69: praecipitante re publicā, id. Sull. 1, 1; cf. id. ib. 31, 87; and: cum ad Cannas praecipitasset Romana res, Liv. 27, 40: ad exitium praecipitans, Cic. Att. 3, 15, 7.—
- 2 To be too hasty: cum vitiosum sit adsentiri quicquam aut falsum aut incognitum, sustinenda est potius omnis adsensio, ne praecipitet, si temere processerit, Cic. Ac. 2 (Luc.), 21, 68.
- —Hence, praecĭpĭ-tanter, adv., hastily, precipitately: agens mannos ad villam, Lucr. 3, 1063.
I tr., ¶ 1 précipiter : se e Leucata Cic. Tusc. 4, 41 ; se in flumen Cæs. G. 4, 15, 2, se précipiter du promontoire de Leucade dans la mer, se précipiter dans le fleuve ; muro (mss α) Cæs. G. 7, 50, 3, précipiter du haut du mur (de muro β) || pass. præcipitari, se précipiter : Sall. J. 58, 6 ; Ov. M. 7, 760 ; 11, 556 || jeter en bas : Cic. Fin. 5, 31 ¶ 2 faire retomber, abaisser, courber [la vigne, une plante] : Cato Agr. 32, 2 ; Col. Rust. 4, 20, 4 ¶ 3 [fig.] præcipitari ex altissimo dignitatis gradu Cic. Domo 98, être précipité du sommet le plus haut des honneurs || jeter à bas, ruiner : spem Ov. P. 3, 1, 140, jeter à bas des espérances || [pass.] être abaissé, mené à sa fin : nox præcipitata Ov. Tr. 1, 3, 47, nuit qui touche à sa fin ; ætate præcipitata Matius d. Cic. Fam. 11, 28, 5, la vie étant à son déclin ¶ 4 précipiter, hâter : obitum Cic. Arat. 34, 349, précipiter son coucher [astres] ; consilia raptim præcipitata Liv. 31, 32, 2, décisions prises avec une précipitation aveugle || jeter au loin, écarter : omnes moras Virg. En. 8, 443, supprimer tous les délais, les retards || emporter : furor iraque mentem præcipitant Virg. En. 2, 317, le délire et la colère emportent ma raison || [avec inf.] presser de, pousser vivement à : Virg. En. 11, 3 ; Stat. Th. 1, 679.
II intr., ¶ 1 tomber, se précipiter : Nilus præcipitat ex altissimis montibus Cic. Rep. 6, 19, le Nil se précipite des plus hauts sommets ; Fibrenus præcipitat in Lirem Cic. Leg. 2, 6, le Fibrène se précipite dans le Liris ; præcipitantem impellere Cic. Rab. Post. 2, pousser celui qui tombe ¶ 2 tirer à sa fin : nox cælo præcipitat Virg. En. 2, 9, la nuit se précipite du ciel [dans lʼocéan] ; sol præcipitans Cic. de Or. 3, 209, le soleil à son déclin ; hiems jam præcipitaverat Cæs. C. 3, 25, 1, lʼhiver tirait déjà à sa fin ¶ 3 [fig.] tomber, aller à sa ruine : præcipitante re publica Cic. Sulla 1, lʼÉtat étant sur le penchant de sa ruine ; cum ad Cannas præcipitasset Romana res Liv. 27, 40, 3, alors que à Cannes la puissance romaine avait été près de lʼabîme ; ad exitium præcipitare Cic. Att. 3, 15, 7, se perdre dans lʼabîme || dégringoler, tomber, faire une chute = se tromper : Cic. Ac. 2, 68 ; Nat. 1, 90 || aller donner dans, tomber dans : in insidias Liv. 5, 18, 7, donner aveuglément dans une embuscade.
- 1. voorover naar beneden gooien, storten [saxa (ex, de) muro; pilas in mare; currum scopulis; flumina watervallen vormen; equites ex equis; se de turri; se in fossas]; — pass. praecipitari zich voorover naar beneden storten, (v. hemellichamen) óndergaan: lux praecipitatur aquis (dat.) de zon gaat in het water onder; — ppp. praecipitātus, a, um ten einde lopend, aflopend [nox]; ➤ nunc aetate praecipitatā nu, nu mijn leven ten einde loopt, op de drempel v.d. dood;
- 2. (agr.) naar beneden laten hangen [vitem];
- 3. (metaf.) in het verderf storten, te gronde richten [alqm ex altissimo dignitatis gradu; rem publicam; spem vernietigen]; ➤ in tanta mala praecipitatus;
- 4. bespoedigen, overhaasten [consilia]; ➤ furor iraque mentem praecipitant zetten de geest aan tot overhaaste actie;
- 5. (Verg.) (m. inf.) opjagen; ➤ sociis dare tempus humandis praecipitant curae; II. intr.
- 1. voorover naar beneden storten, loodrecht naar beneden vallen [in fossam]; ➤ Nilus praecipitat ex montibus; in amni praecipitante; metaf.: ~ istuc quidem est, non descendere (Cic.);
- 2. (metaf.) afsnellen op, terechtkomen in (m. in m. acc.) [in insidias];
- 3. ten einde lopen, aflopen; ➤ hiems iam praecipitaverat; sol praecipitans óndergaand; tribunatus alcis praecipitat;
- 4. te gronde gaan, ten val komen; ➤ patria praecipitans.
推下。投下。自投而下。隕墜。急不顧命。— se de turri 從塔自投下。— mentem 顚倒心。— vitem 修葡萄。 Praecipitat nox 夜將向晨。
Suggest a Translation
See an image
- praeceps, to throw headlong, cast down, hurl down, precipitate: pilae in mare praecipitatae, N.: currum scopulis, hurl against, O.: se ex altissimo muro: sese in fossas, Cs.: se (sc. de muro), L.: se in Tiberim, L.: se in medios ignīs, Cu.: etiam pulcherrima, throw overboard, Iu.: cum alii super vallum praecipitarentur, threw themselves down, S.: lux Praecipitatur aquis, sets in the ocean, O.: hac te praecipitato, run this way for life!T.: iis (parvis) minari, praecipitaturos alicunde, threaten to throw them down.—To rush down, throw oneself down, rush headlong, sink rapidly, drop, tumble, fall(of involuntary falling): statim praecipitat in Lirem: nimbi In vada praecipitant, V.: in fossam, L.: sol praecipitans: iam nox caelo Praecipitat, is sinking, V.: hiems iam praecipitaverat, had come to an end, Cs.—Fig., to throw down, hurl down, precipitate: praecipitari ex altissimo dignitatis gradu: semet ipse praecipitare, destroy oneself, S.: se in insidias, L.: furor iraque mentem Praecipitant, carry headlong, V.: quosdam praecipitat potentia Invidiae, Iu.: nox praecipitata, declining, O.—To hasten, hurry: quae Praecipitent obitum, hasten their setting: praecipitata raptim consilia, precipitate, L.: moras, i. e. exchange for haste, V.: dare tempus Praecipitant curae, hasten, V.—To fall down, fall, sink, be ruined: ubi non subest, quo praecipitet, may tumble down: cum ad Cannas praecipitasset Romana res, L.: ad exitium praecipitans.—To be too hasty, be precipitate: sustinenda est adsensio, ne praecipitet: praecipitare istuc quidem est, non descendere, to jump at a conclusion.
-
…sed omnes discidio redeunt in corpora materiai. postremo pereunt imbres, ubi eos pater aether in gremium matris terrai praecipitavit ; at nitidae surgunt fruges ramique virescunt arboribus, crescunt ipsae fetuque gravantur. hinc alitur porro nostrum genus atque…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…tandem nihil enim est quod non fieri possit si quis eum forte casus ex periculo eripuerit, nonne reddendum est praecipitantem igitur impellamus inquit et perditum prosternamus. capit hoc consili ut pecuniam quibusdam iudicibus levissimis polliceatur, deinde eam postea…
Cicero, pro Cluentio
-
…regnum et esse et vocari. Ea autem forma civitatis mutabilis maxime est hanc ob causam, quod unius vitio praecipitata in perniciosissimam partem facillime decidit. Nam ipsum regale genus civitatis non modo non est reprehendendum, sed haud scio…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…noctisque et nimbum occaecat nigror, flamma inter nubis coruscat, caelum tonitru contremit, grando mixta imbri largifico subita praecipitans cadit, undique omnes venti erumpunt, saevi exsistunt turbines, fervit aestu pelagus omnia fere, quo essent clariora…
Cicero, de Oratore
-
…rem cum tam vitiosum esse constet adsentiri quicquam aut falsum aut incognitum, sustinenda est potius omnis adsensio, ne praecipitet si temere processerit. ita enim finitima sunt falsa veris eaque quake percipi non possunt iis quae possunt si modo…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…admovent, ut aedificio iungatur. Quo malo perterriti subito oppidani saxa, quam maxima possunt, vectibus promovent, praecipitataque muro in musculum devolvunt. ictum firmitas materiae sustinet, et quidquid incidit, fastigio musculi elabitur. id ubi…
Julius Caesar, Civil War
-
…lenitatem meam misericordiamque, notam quondam omnibus, nunc quasi intermissam agnoscerent, improbi ac perditi cives domiti atque victi praecipitante re publica vehementem me fuisse atque fortem, conservata mitem ac misericordem faterentur. et quoniam L. Torquatus ,…
Cicero, pro Sulla
-
…optimatium discordiis excitari, cuius initia furoris dissensionibus eorum qui tum a vobis seiuncti videbantur sustentata sunt. reliqua iam praecipitantis tribunatus etiam post tribunatum obtrectatores eorum atque adversarii defenderunt ; ne a re publica rei publicae pestis removeretur restiterunt ,…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…vestrum omnium parui. His autem de rebus sol me ille admonuit, ut brevior essem, qui ipse iam praecipitans me quoque haec praecipitem paene evolvere coegit. Sed tamen huius generis demonstratio est et doctrina ipsa vulgaris ; usus…
Cicero, de Oratore
-
…accusationis condicionem sequar, aut optime de me meriti salus deserenda. sed ego, Laterensis, caecum me et praecipitem ferri confitear in causa, si te aut a Plancio aut ab ullo dignitate potuisse superari dixero. itaque discedam…
Cicero, pro Plancio