turben
turben, ĭnis, v. 2. turbo init.
turben, inis, n. (Nbf. von 2. turbo), I) der Wirbelwind, die Windsbraut, Catull. 64, 107 Haupt (Heyse u. Schwabe turbo). – II) der Kreisel, citus (so!) turben, Tibull. 1, 5, 3; vgl. Charis. 145, 8.
turbĕn, (16) ĭnis, m. et n. (turbo 2), toupie, sabot : m. , Tib. 1, 5, 3 ; Char. 145, 8 ; n., Serv. En. 7, 378.