turbido
turbĭdo, āvi, ātum, 1, v. a. [turbidus], to trouble, to make turbid, to disturb, obscure (post-class.).
- I Lit.: aquam, Sol. 49 fin.: aër turbidatus, Mart. Cap. 2, § 165. —
- II Trop.: laetitiam, Mart. Cap. 1, § 67; cf.: serenitatem animae, Sid. Ep. 6, 2.
1. turbido, āvī, ātum, āre (turbidus), trübe machen, trüben, I) eig.: aquam, Solin. 49, 11: u. so Mart. Cap. 2. § 165. – II) bildl.: serenitatem animae, Sidon. epist. 6, 2, 2: u. so Mart. Cap. 1. § 67.
2. turbīdo (turbēdo), inis, f. (turb-o), der Sturm, bildl., spiritalium nequitiarum turbidines (cod. B turbidinem), Augustin. serm. 52, 2 Mai: vitae istius turbedines et procellae, Rustic. epist. 2, 51: meton., die Trübheit, turbido cervisiae (Ggstz. vini puritas), Ven. Fort. vit. Radeg. 15. – ➳ Sing. turbido auch im Gloss. bei Löwe Prodr. p. 411, Plur. turbidines im Gloss. Paris. 7640; Roensch Coll. phil. p. 298.
demon ‥ cum turbidine et fetore recedens disparuit
in ventorum turbidine ac procellis
invaluit ventorum rabies ‥ dum incurvatum videret malum per impulsum turbidinis
1 turbĭdō, āvī, ātum, āre (turbidus), tr., rendre trouble, troubler : Sol. 49, 11 || troubler, altérer : Capel. 1, 67 ; Sid. Ep. 6, 2.
2 turbīdō, ĭnis, f. (turbo), orage (fig.) : Aug. Serm. 52, 2 || état dʼun liquide trouble : Fort. Rad. 16.