turbide
turbide, in disorder, confusedly
turbĭdē, adv., v. turbidus fin.
turbidē, Adv. (turbidus), unruhig, unordentlich, stürmisch, Cic. u.a.
monstra ‥ ~e ‥ ad hanc vastam gurgitis se voraginem vertunt
noluit effrenata temeritas aurem placidam monenti commodare ‥ eademque impudentia ‥ Willelmi legatum nec bono vultu dignatus ~e abegit [Haroldus ]
rex Willelmus in subjectos leniter, ~e in rebelles agens
turbĭdē (15) (turbidus), avec trouble, avec désordre : Cic. Scauro 37 ; Tusc. 4, 24 ; Tac. Ann. 3, 11.
turbidē
adv.
- turbidus, in disorder, confusedly: omnia esse suscepta.