turbelae
turbēlae, s. turbellae.
turbēlæ ou turbellæ, ārum, f. (turba), trouble, bruit, tapage : Pl. Bacch. 1057 ; Ps. 110 || petite foule : Apul. M. 4, 20 ; 7, 1.
- 1. (preklass.; Laatl.) streken, baldadigheid;
- 2. (Laatl.) (mensen)menigte, drukte.