turbate
turbate, in confusion, disorderly
turbātē, adv., v. 1. turbo, P. a. fin.
turbātē, Adv. (turbatus), unordentlich, in Verwirrung, aguntur onmia raptim atque turbate, Caes. b.c. 1, 5, 1: quasi turbate enim per hyperbaton struxit, Tert. de res. carn. 43.
hac sub tempestate Anglia multis diversisque modis turbari; ‥ inde a Glaornensi comite ~issime tribulari
necesse ‥ erat ut tempori morem gerentia, singula queque ~e proveniant
turbātē (16) (turbatus), en désordre : Cæs. G. 1, 5, 1.
turbātē
adv.
- turbatus, in confusion, disorderly: aguntur omnia, Cs.