About Report a problem

Menu

venator

venator, a hunter

Frieze-Dennison Vergil

vēnātor, ōris, m.: a huntsman, 11.678; vēnātor canis, a hunting-dog, 12.751. (vēnor)

Could not find venatorum in Logeion dictionaries.

venatorum Noun: masculine genitive plural of venator

venatorum Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural of venor

See venatorum in Morpho

vēnātor, ōris, m. [venor], a hunter.
  • I Lit.
    • A In gen.: quasi venator tu quidem es, dies atque noctes cum cane aetatem exigis, Plaut. Cas. 2, 5, 11 (319); Cic. Tusc. 2, 17, 40; Caes. B. G. 6, 27; Hor. C. 1, 1, 26; 1, 37, 19; id. S. 1, 2, 105: COLLEGIVM VENATORVM, Inscr. Murat. 531, 2.—In apposit.: venator canis, a hunting-dog, hound, Verg. A. 12, 751: equus, a hunting-horse, hunter, Stat. Th. 9, 685; cf. venatrix.—
    • B In partic. (cf. venatio, I. B.), one who fights with wild beasts in the arena, Dig. 48, 19, 8, § 11; Tert. ad Mart. 5.—
  • II Trop.: venator adest nostris consiliis cum auritis plagis, Plaut. Mil. 3, 1, 14 (609): physicus, id est speculator venatorque naturae, Cic. N. D. 1, 30, 83.

Saved

Recent