αὐτήκοος
αὐτήκοος, one who has himself heard, an ear-witness
- one who has himself heard, ear-witness, αὐ. τινος γενέσθαι Th. 1.133, Pl. Lg. 658c.
- II hearing oneself, i.e. a law unto oneself, Ph. 2.2, al., Suid.; so, self-acquired, ἀρετή, ἐπιστήμη, Ph. 1.371, 354.
I de pers.
1 que oye por sí mismo, oyente directo c. gen. de pers.
αὐτοῦ Παυσανίου λέγοντος
τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων
γυναικῶν αὐτήκοος γινομένη
τούτων ὁ Κλεομένης αὐ. γενόμενος
τῆς τούτων μαθήσεως οὔτ' αὐτόπται ... οὔτ' αὐτήκοοι
αὐ. ἂν ἐβουλόμην παρὼν εἶναι νῦν
2 que sólo se escucha u obedece a sí mismo
αὐ. καὶ αὐτομαθής
οἱ μὴ ἐπιτασσόμενοι, αὐτοὶ δὲ ἑαυτῶν ἀκούοντες
II de abstr. que uno ha aprendido o adquirido por sí mismo
ἐπιστήμη
ἀρετή
2) sich allein gehorchend, unabhängig, Sp.
- one who has himself heard, an ear-witness, Thuc., Plat.