αὐτεπιτακτικός
αὐτεπιτακτικός, belonging to absolute power
αὐτ-επιτακτικός, ή, όν,
- belonging to absolute power: -κή (sc. τέχνη), ἡ, Pl. Plt. 260e, etc.
- II ordaining by authority, τῆς τριαδικῆς διαιρέσεως Dam. Pr. 98.
1 que gobierna con poder absoluto
ὁ θεός ... αὐ. τῆς τριαδικῆς διαιρέσεως
• subst. ἡ αὐτεπιτακτική arte de gobernar con poder absoluto Pl.Plt.260e.
2 adv. -ῶς ejerciendo un poder absoluto
ὁ μὲν (δημιουργός) αὐ. αἴτιός ἐστι τῶν γινομένων
αὐτεπιτακτικός, zu αὐτεπιτάκτης gehörig, ἡ -ική, die Kunst aus eigener Macht zu befehlen, des Selbstherrschers, Plat. Polit. 260e, 275c.