αὐτεπίτακτος
αὐτεπίτακτος, self-bidden, spontaneous
αὐτ-επίτακτος, ον,
- self-bidden, spontaneous, Poll. 1.156.
1 que manda sobre sí mismo
ἄνδρες
2 subst. τὸ αὐτεπίτακτον ejercicio absoluto del poder c. gen.
τοῦ Κωμάζοντος
αὐτ·επίτακτος, ος, ον, c. αὐτεπιτάκτης, Syn. 148d.
αὐτεπίτακτος, von sich selbst befehligt, beherrscht, v.l. für αὐτεπιτακτικός, Plat. Polit. 267a ; Poll. 1.156.
• Adv ., D.L.
• Adv ., D.L.