αὐτέπαινος
αὐτέπαινος, self-laudatory
αὐτ-έπαινος, ον,
- self-laudatory, Sch.Il.Oxy. 1087 i 17.
que se alaba a sí mismo pred.
αὐ. δ' ἑαυ[τὸ]ν δῖον καλῶν
αὐτέπαινος, self-laudatory
que se alaba a sí mismo pred.
αὐ. δ' ἑαυ[τὸ]ν δῖον καλῶν