Logeion | γείτων

γείτων, ονος, ὁ, ἡ,

neighbour, borderer, γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου Od. 4.16, cf. 9.48, Hes. Op. 346, etc.; opp. σύνοικος, Pl. Lg. 696b; γ. τινός E. IT 1451, X. An. 3.2.4; τινί ib. 2.3.18; ἐκ τῶν γ. or ἐκ γειτόνων from or in the neighbourhood, Ar. Pl. 435, etc.; οἷον ἐκ γ. φωνὴν θηρευόμενοι Pl. R. 531a; λύχνον ἐκ τῶν γ. ἐνάψασθαι Lys. 1.14; ἐκ γ. τῆς πατρίδος μετοικεῖν Lycurg. 21, cf. Str. 10.4.12; rarely ἀπὸ γ. D.S. 13.84; ἐν γειτόνων (sc. οἴκοις) οἰκεῖν Men. Pk. 27, Luc. Philops. 25, etc.; τὸ χωρίον τὸ ἐν γ. D. 53.10: metaph., ἐν γ. εἶναι to be of like kind, Luc. Icar. 8: prov., μέγα γείτονι γείτων Alcm. 50, cf. Pi. N. 7.87.
- II as Adj., neighbouring, bordering, πόλις, πόντος, Id. P. 1.32, N. 9.43; χώρα, πύλαι, ῥοαί, A. Pers. 67 (lyr.), Th. 486, S. Aj. 418 (lyr.): c. dat., Ἀθήναις γ. πόλις E. Ion 294; νεκροῖσι γ. θᾶκοι Id. HF 1097; also in Prose, ἡ γ. πόλις Pl. Lg. 877b; οἱ γ. βάρβαροι Jul. Or. 2.72c: neut. γεῖτον Hsch.: neut. pl. γείτω IG 2.814aB 36.
- III γίτονας (sic)· τὰ δύο αἰδοῖα, Hsch.

I subst.

1 vecino c. gen. γείτονες ... Μενελάου Od.4.16, δειράδος Καρυστίας E.IT 1451, τῆς Ἑλλάδος X.An.3.2.4, ἄστρων Nonn.D.1.291

• abs. γείτονες ἄζωστοι ἔκιον Hes.Op.345, πῆμα κακὸς γ. Hes.Op.346, cf. Call.SHell.287.20, Fr.177.12, τινες γείτονές τε καὶ φίλοι LXX 3Ma.3.10, cf. I.AI 18.376

• prov. μέγα γείτονι γ. Alcm.123, cf. Pi.N.7.88, εἰ δὲ γεύεται ἀνδρὸς ἀνήρ τι, φαῖμέν κε γείτον' ἔμμεναι Pi.N.7.87

• op. σύνοικος Pl.Lg.696b, cf. Arist.Rh.1395^b7, γείτονες οἰκτείρουσι Call.Epigr.63.5, cf. Fr.63.4, D.S.13.84, τοὺς γείτονας ἐκεκράγει Numen.26.87, cf. Nonn.D.12.81, ὤθεεν ἄλλος γείτονα γ. Nonn.D.12.307, εἰς τοὺς γείτονας σιτευόμενος Hierocl.Facet.106

• ἐκ τῶν γειτόνων de la vecindad, del vecindario Ar.Pl.435, Lys.1.14, ἐκ γειτόνων Pl.R.531a, Str.10.4.12

• ἐν γειτόνων en la vecindad ἐν γειτόνων τῆς ἐκθρεψάσης αὐτὸν πατρίδος μετοικῶν Lycurg.21, ἐν γειτόνων οἰκοῦσα Men.Pc.147, cf. D.53.10, Luc.Philops.25, Men.Dysc.25, Asp.122

• fig. σκόπει ... εἰ ἐν γειτόνων ἐστὶ τὰ δόγματα καὶ μὴ πάμπολυ διεστηκότα Luc.Icar.8

• οἱ Γείτονες tít. de una comedia de Crates, Ath.429a.

2 γίτονας (sic)· τὰ δύο αἰδοῖα Hsch.

II adj. vecino, limítrofe, próximo abs. ἐκύδανεν πόλιν γείτονα Pi.P.1.32, cf. Pl.Lg.877b, Colluth.225, πόντος Pi.N.9.43, χώρα A.Pers.66, Σκαμάνδριοι γείτονες ῥοαί S.Ai.418, γείτν ἐ[στι τὸ hιερόν IG 1³.426.67 (V a.C.), γείτονες αἱ τῶν πετάλων περιπλοκαί Ach.Tat.1.15.2, νύμφη Pamprepius 3.94, cf. Nonn.D.15.207, παρὰ τοῖς γείτοσι βαρβάροις Iul.Or.3.72c, βίβλοι ... ἔμμεσοι καὶ γείτονες Amph.Seleuc.255

• c. dat. Ἀθήναις ἔστι τις γ. πόλις E.Io 294, νεκροῖσι γείτονας θάκους ἔχων E.HF 1097, Αἰγλήτην Ἀνάφην τε, Λακωνίδι γείτονα Θήρῃ Call.Fr.7.23, νέος ... ᾌδι γ. un joven próximo a la muerte Nonn.D.11.214

• predic. γ. οἰκῶ τῇ Ἑλλάδι X.An.2.3.18, Τίμων ... ἑαυτῷ γ. καὶ ὅμορος Luc.Tim.43

• c. gen. γεί[τονες] ... Ὑδροχ[όος] καὶ [Ὠαρίων Call.Fr.110.93, γείτονα πότμου ἡβητήν Nonn.D.11.97, cf. 13.313, 38.370.

γείτων, ων, ον, gén. ονος :

I subst. voisin, voisine, Od. 4, 16 ; 9, 48 ; Hés. O. 344 ; joint à ὁ πλησίον, Plat. Theæt. 174a ; à ὅμορος, Luc. Tim. 43 ; p. opp. à σύνοικος, Plat. Leg. 696b ; ἐκ γειτόνων, Plat. Rsp. 531a ; Antiph. (Ath. 571f), etc. ; ἐκ τῶν γειτόνων, Ar. Pl. 435 ; Lys. 93, 2, dans le voisinage ; ἀπὸ γειτόνων, DS. 13, 84, m. sign. ; ἐν γειτόνων οἰκεῖν, Luc. Philops. 25, habiter dans le voisinage ||

II adj.

1 voisin (lieu, mer, ville, etc.) Pd. N. 9, 43 ; P. 1, 32 ; Eschl. Pers. 67 ; Plat. Leg. 877a ; γ. τινός, Eur. I.T. 1451 ; Xén. An. 3, 2, 4 ; ou τινί, Eur. H.f. 1097 ; Xén. An. 2, 3, 18 ; Plat. Tim. 72c, voisin de qqn ou de qqe ch. ||

2 fig. voisin, analogue ou semblable : ἐν γειτόνων εἶναι, Luc. Ic. 8, être à peu près de même sorte ||

➳ Plur. neutre γείτονα, Arstt. Plant. 2, 8, 8 ; contracté en γείτω (cf. μείζονα et μείζω) dans une inscr. att. CIA. 2, 814, a, B, 36, 39 (374 av. J.-C.).

Étym. γῆ.

γείτων -ονος, ὁ, ἡ
1. buurman, buurvrouw: γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου de buren en aanhang van Menelaus Od. 4.16; ἐκ τῶν γειτόνων ἐνάψασθαι bij de buren de lamp opnieuw aansteken Lys. 1.14; uitdr. ἐν γειτόνων in de buurt: ἐν γειτόνων ἡμῖν ᾤκει hij woonde bij ons in de buurt Luc. 34.25; overdr.: ἐν γειτόνων ἐστὶ τὰ δόγματα de doctrines liggen bij elkaar in de buurt Luc. 24.8.
2. als adj. naburig, aangrenzend, met dat.

γείτων, ονος, ὁ, ἡ, entstanden aus ΓΕ-ΙΤΩΝ, vgl. das ähnlich gebildete γηΐτης ; γείτων von γέα, eigentlich = Landsmann, dem (selben) Lande angehörig ; gebräuchlich in der Bedeutung Nachbar, Nachbarin, und als adjektiv., benachbart ; Hom. dreimal, nominat. plur., Od. 4.16 γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου, unechte Stelle ; 5.489 ᾧ μὴ πάρα γείτονες ἄλλοι ; 9.48 οἵ σφιν γείτονες ἦσαν. – Hes. O. 344 u. Folgde ; Prosa, καὶ ὁ πλησίον Plat. Theaet. 174a ; ἢ σύνοικος Legg. III.696b ; καὶ ὅμορος Luc. Tim. 43 ; oft adj., benachbart, angrenzend, πόντος, πόλις, Pind. N. 9.43, P. 1.32, wie Plat. Legg. IX.877a ; χώρα Aesch. Pers. 67 ; σπλάγχνον γ. αὐτῷ Plat. Tim. 72c. Selten c. gen., Eur. Cycl. 281, I.T. 1451 ; – ἐκ γειτόνων, aus der Nachbarschaft, Plat. Rep. VII.531a, wie ἡ ἐκτ. γ. Ar. Plut. 435, Lys. 701 ; ἐκ γειτόνων κατοικεῖν Antiphan. Ath. XIII.572a ; ebenso ἐν γειτόνων, in der N., ᾤκει Luc. Philops. 25 ; Conv. 22 ; öfter bei Sp.; ἀπὸ γειτόνων DS. 13.84 ; Uebertr., verwandt, ähnlich, Luc. Icarom. 8. – Ein neutr. γεῖτον führt Hesych. an, vgl. App. B.C. 1.93 ; Ach.Tat. 1.2.20.

γείτων

-ονος.

A neighbour Od. 4.16, Od. 5.489, Od. 9.48.

γείτων (γείτων, -ονι, -ον(α); -ονες, -όνων)

- a adj., neighbouring, neighbour of people, places. κλεινὸς οἰκιστὴρ ἐκύδανεν πόλιν γείτονα i. e. the city of Aitna lying near the mountain P. 1.32 γείτονα δʼ ἐκκάλεσεν (Ἀμφιτρύων) Διὸς ὑψίστου προφάταν ἔξοχον, ὀρθόμαντιν Τειρεσίαν in Thebes N. 1.60 πολλὰ μὲν ἐν κονίᾳ χέρσῳ, τὰ δὲ γείτονι πόντῳ φάσομαι i. e. in Sicily and off Cumae N. 9.43 ἄμμι δʼ ἔοικε Κρόνου σεισίχθον υἱὸν γείτον κελαδῆσαι (i. e. Poseidon: γείτονα, τῶν Θηβαίων, ὡς πρὸς τὴν Ὀγχηστόν. Σ.) I. 1.53 ]ιόν τε σκόπελον γείτονα πρύτανιν[ Δ. 3. 10.
- b subs. ἔννεπε κρυφᾷ τις αὐτίκα φθονερῶν γειτόνων O. 1.47 ἔσχον δʼ Ἀμύκλας Τυνδαριδᾶν βαθύδοξοι γείτονες (sc. Δωριεῖς: Amyklai is near Therapnai, centre of their cult) P. 1.66 καὶ γειτόνων πολλοὶ ἐπαῦρον P. 3.35 ῥαίνω δὲ καὶ ὕμνῳ, γείτων ὅτι μοι καὶ κτεάνων φύλαξ ἐμῶν ὑπάντασεν ἰόντι (sc. Alkmaion: reference unexplained) P. 8.58 φαῖμεν κε γείτονʼ ἔμμεναι νόῳ φιλήσαντʼ ἀτενέι γείτονι χάρμα πάντων ἐπάξιον N. 7.87—8.

Number of occurrences in NT: 4
Strong 1069

γείτων, -ονος, ὁ, ἡ (< γῆ), [in LXX chiefly for שָׁכֵן ;]

a neighbour: Lk 14:12, 15:6, 9 Jo 9:8.†

γείτων , ονος: neighbor. (Od.)

γείτων γῆ

one of the same land, a neighbour, Lat. vici-nus (from vicus), Od.; γείτων τινός or τινί oneʼs neighbour, Eur., Xen.:— ἐκ τῶν γειτόνων or ἐκ γειτόνων from or in the neighbourhood, Ar., Plat.; as adj. neighbouring, Aesch., Soph.

Menu

Word wheel

γείτων

Saved

Recent